O Odnowie w Duchu Świętym

       Na początku XX wieku w koś­ciołach protes­tanc­kich dało się zauważyć charyz­maty­czne oży­wie­nie, które w lat­ach 60. zaowocow­ało pow­staniem w Koś­ciele katolickim pier­wszych grup Odnowy Charyz­maty­cznej. Dziś już mil­iony chrześ­ci­jan różnych wyz­nań doświad­czyło „chrztu w Duchu Świętym”.
Koś­ciół katolicki, obser­wu­jąc oży­wie­nie charyz­maty­czne w koś­ciołach protes­tanc­kich, nie mógł pozostać wobec niego obo­jętny. Pod­czas obrad Soboru Watykańskiego II w 1963 r. poważna dyskusja teo­log­iczna doty­czyła charyz­matów. Owocem jej było zamieszcze­nie w Kon­sty­tucji Dog­maty­cznej o Koś­ciele Lumen Gen­tium zapisu o tym, że Duch Święty prowadzi i uświęca Koś­ciół nie tylko przez sakra­menty i posługi, ale również udziela­jąc wiernym szczegól­nych, sze­roko rozpowszech­nionych łask (charyz­matów) w celu odnowy i rozbu­dowy Koś­cioła. Szczególną rolę przy wprowadze­niu powyższego zapisu ode­grał kar­dy­nał z Bel­gii ks. Leon J. Suenens.
Pier­wszym spek­taku­larnym doświad­cze­niem wyla­nia Ducha Świętego były wydarzenia z 17 – 19 lutego 1967, w których uczest­niczyli stu­denci i pra­cown­icy naukowi Uni­w­er­sytetu Duquesne w Stanach Zjed­noc­zonych. W cza­sie spotkań mają­cych na celu rozważanie Pisma Świętego i wspólną mod­l­itwę, przy udziale przed­staw­icieli braci odłąc­zonych, pier­wsi katol­icy przeżyli chrzest w Duchu Świę­tym i mod­l­itwę w językach. Od tego czasu Odnowa Charyz­maty­czna oga­r­nęła bardzo szy­bko wszys­tkie kontynenty.
„Odnowa w Duchu Świę­tym w Koś­ciele katolickim, zwana także Katolicką Odnową Charyz­maty­czną, nie jest jed­no­li­tym ruchem o zasięgu świa­towym. W odróżnie­niu od więk­szości ruchów nie ma jed­nego założy­ciela, lub grupy założy­cieli, nie ma też listy członków.
Jest to wysoce zróżni­cow­any zespół jed­nos­tek i grup pode­j­mu­ją­cych różne dzi­ała­nia, często od siebie nieza­leżne, na różnym etapie roz­woju i o różnorod­nie rozłożonych akcentach.
Te osoby i grupy łączy to samo doświad­cze­nie. Staw­iają sobie one również te same cele” (frag­ment pre­am­buły Statutów Między­nar­o­dowych Służb Katolick­iej Odnowy Charyz­maty­cznej – ICCRS).
Ruch charyz­maty­czny opiera się na założe­niu, że chrześ­ci­janie – podob­nie jak w Koś­ciele pier­wot­nym – są obdarowywani charyz­matami, którymi służą ku zbu­dowa­niu wspól­noty Koś­cioła. Odnowa w Duchu Świę­tym gro­madzi wielu ludzi świec­kich w różnym wieku i z różnych środowisk, odna­j­du­ją­cych dzięki niej swoje miejsce w Koś­ciele i świecie. Osoby te tworzą grupy mod­litewne, liczące od kilku do kilkuset członków. Łączy ich chrzest w Duchu Świę­tym – pod­sta­wowe doświad­cze­nie wiary, znane pier­wszym chrześcijanom.
Grupy mod­litewne spo­tykają się co tydzień na dwu- trzygodzinnych spotka­ni­ach mod­litewnych, których głównym ele­mentem jest głośna, żywa mod­l­itwa. Mają one najczęś­ciej struk­turę otwartą, lecz pewne ele­menty spotka­nia pow­tarzają się: zaprosze­nie Ducha Świętego do prowadzenia spotka­nia, uwiel­bi­e­nie Boga (ten rodzaj mod­l­itwy prze­waża), słuchanie Słowa Bożego, nauczanie, oso­biste świadectwo życia niek­tórych uczest­ników spotka­nia. Na spotka­ni­ach mod­litewnych ujaw­ni­ają się charyz­maty. Grupy mod­litewne prowad­zone są najczęś­ciej wspól­nie przez dusz­pasterza i zespół świec­kich ani­ma­torów z lid­erem na czele; spotka­nia odby­wają się zwykle przy parafii.
Charyz­maty (gr. charisma – dar łaski) – nad­nat­u­ralne dary Ducha Świętego, udzielane różnym osobom dla budowa­nia całej wspól­noty. Do charyz­matów zal­icza się m.in. tzw. dary epi­fani­jne, czyli nadzwyczajne:
    •    dar języków (gloso­lalia) pojaw­ia­jący się często w mod­l­itwie jed­noczes­nej uczest­ników. Mimo spon­tan­icznego charak­ter u mod­l­itwy, ma ona prze­bieg pełen pokoju i har­monii. Wyraża się przez bezpo­ję­ciową ekspresję słowną płynącą z ust uczest­ników spotka­nia, choć niejed­nokrot­nie zdarzały się przy­padki mod­l­itwy w językach w sen­sie filo­log­icznym (wys­tępu­ją­cych w rzeczywistości);
    •    dar tłu­maczenia języków – łączy się z darem języków; polega na wyjaśnie­niu treści usłyszanego przed chwilą przesła­nia w językach;
    •    dar pro­roctwa – nie polega na przepowiada­niu przyszłości (choć nieraz i tak się zdarza), lecz na prze­maw­ia­niu w imie­niu Boga z przesłaniem zachęty lub napom­nienia skierowanym do uczest­ników spotka­nia. Często słowa pro­rockie wypowiedziane na spotka­niu mod­litewnym prze­maw­iają ze szczególną mocą do zebranych objaw­ia­jąc im prawdę o sobie;
    •    dar rozez­na­nia duchowego – pozwala na bieżąco wery­fikować prawdzi­wość innych charyz­matów, a także badać poruszenia duchowe ludzi;
    •    dar uzdraw­ia­nia, czyli dar mod­l­itwy o duchowe, psy­chiczne i fizy­czne zdrowie osoby proszącej o to Boga. Znaki cud­ownych uzdrowień potwierdzają prawdzi­wość przepowiadanej ewan­gelii o Jezusie.
Chrzest w Duchu Świę­tym, zwany także „wylaniem Ducha Świętego” lub „mod­l­itwą odnowienia darów Ducha Świętego” naw­iązuje do bib­li­jnej i his­to­rycznej Pięćdziesiąt­nicy (Dz 2, 1 – 41). W tym dniu apos­tołowie otrzy­mali Ducha Świętego (zostali ochrzczeni w Duchu Świę­tym), czemu towarzyszyło mówie­nie językami i przepowiadanie Jezusa z mocą (nawró­ciło się ok. 3 tys. ludzi).
Jest to wydarze­nie poza­sakra­men­talne, lecz wypły­wa­jące z sakra­mentu chrztu oraz bierz­mowa­nia. Polega na oży­wie­niu darów złożonych przez Boga w człowieku w cza­sie udziela­nia sakra­men­tów. Wiąże się ze szczególną inter­wencją Ducha Świętego w życie człowieka. Dzięki niej człowiek naw­iązuje osobową więź z Bogiem, pogłębia się jego świat mod­l­itwy, życie staje się pełne pokoju i radości związanych z bliskim przeży­waniem obec­ności Boga, pojawia się prag­nie­nie opowiada­nia innym o swoim przeży­wa­niu wiary.
Chrzest w Duchu Świę­tym odbywa się zwykle pod­czas mod­l­itwy całej wspól­noty z nałoże­niem rąk na człowieka, który prosi o to. Często taką mod­l­itwę poprzedza kilku­ty­god­niowe sem­i­nar­ium życia w Duchu (zwane też rekolekc­jami ewan­ge­liza­cyjnymi Odnowy). Polega ono na codzi­en­nym, samodziel­nym rozważa­niu Słowa Bożego, słucha­niu kon­fer­encji oraz na dzie­le­niu się swoimi doświad­czeni­ami z mod­l­itwy w małych gru­pach. Sem­i­nar­ium życia w Duchu to pod­sta­wowa forma ewan­ge­liza­cji pro­ponowana przez ruch Odnowy w Duchu Świę­tym. Prowadzi do nawróce­nia się od grzechu, przyję­cia Jezusa jako Pana i Zbaw­iciela swo­jego życia, a następ­nie do przyję­cia charyz­matów, otrzymy­wanych po to, by służyć innym.